Doktor Mila Alečković – Nikolić: Nama je potrebno jedinstvo sa ruskim narodom

srpske dijaspore u čitavom svijetu

Doktor Mila Alečković – Nikolić:

Nama je potrebno jedinstvo sa ruskim narodom

RG: Gospođo Alečković-Nikolić, poznato je da se nedavno desio važan događaj – obnavljanje društva Srpsko-Ruskog Jedinstva, koje je postojalo u posleratnim godinama u Beogradu. Šta je  poslužilo kao polazna tačka za realizaciju takve ideje?  

Društvo Srpsko-Ruskog Jedinstva nastalo je kao želja velikog broja Srba da se stvore najbliskiji, bratski odnosi sa rođačkim narodom kakav je ruski.

Za vrijeme teških istorijskih i političkih zbivanja, koja su se u svijetu i na Balkanu dešavala, pa sve do početka velikih problema na Kosovu i Metohiji, srpski pisci i rodoljubi odlazili su u Rusiju, komunicirali sa mnogim uglednim piscima i naučnicima i objašnjavali šta se, u stvari, dešava na Balkanu. Tokom jednog od takvih odlazaka u Rusiju 1988. godine u domu Bondarčuka u Moskvi pokrenuta je ideja o obnavljanju društva Srpsko-Ruskog Jednistva, koje je hronološki nastavak osnovnog, početnog društva u Srbiji.

RG: Ko je bio inicijator osnivanja tog prvog društva Jedinstva?

Prvi inicijatori srpsko-ruskog društva u posleratnoj Srbiji bili su pisci Desanka Maksimović, Mira Alečković - moja majka, i Branko Ćopić. Tada su svi oni u jugoslovenskom državnom organu za bezbjednost imali zvaničan status „Rusofila“, o čemu je štampa kasnije otvoreno pisala. Sergej Slastikov, muž Desanke Maksimović, bio je Rus iz prve generacije, a moj otac je imao jednog pretka iz Rusije. Sve ove veze bile su u stvari kulturne, ali većim dijelom porodične. Bila sam još dijete, ali se dobro sjećam razgovora odraslih, koji su razmatrali razne ideje. U našoj kući često sam viđala ruskog pisca za djecu, koji je bio dobar prijatelj moje majke, Sergeja Mihalkova, autora sovjetske i ruske himne. Naš prijatelj bio je i Fedorenko, čuveni ruski sinolog sa kojim je moja majka prvi put otputovala iz Rusije u Kinu.

RG: Koja su sjećanja iz djetinjstva najupečatljivija?

Moja majka, poznati pisac i prevodilac knjiga za decu, odlikovana je u Rusiji medaljom za zasluge iz oblasti književnosti.  Kao predsednik Saveza pisaca Jugoslavije često je sa delegacijama književnika odlazila u Rusiju.

Sjećam se kako je dobila honorar za prevod nekoliko knjiga za djecu u Rusiji i da su nam dali uputnicu za ljetovanje u „Domu Tvorćestva“ na Jalti. Tada sam išla u osnovnu školu i vratila se oduševljena sa Jalte. Drugovi iz razreda su mi se smijali zato što sam došla iz „komunističke Rusije“, dok su oni tada odlazili na ljetovanje u Pariz, London, Cirih… Bilo je to vrijeme raskida Tita i Staljina i takvo raspoloženje je bilo namjerno gajeno. I danas se sjećam, kao da je bilo juče, kako sam plakala, uvrijeđena, što niko u razredu nije shvatao kako je meni bilo lijepo na Crnom moru. Danas, kao odrasla, znam da su to bili politički trenuci, i da su djeca bila pod uticajem propagande i svojih roditelja, koji su tada „gradili“ karijere i gledali na „zapad“.  Kada se sjetim mojih dječjih suza tješim se mišlju: ja sam, ipak bila u „Domu Tvorćestva“, koji je, zapravo bio letnjikovac Lava Tolstoja, sjedela za stolom velikog pisca, dok su moji drugovi iz razreda, koji su mi se smijali, bili po tijesnim sobama u hotelima velikih zapadnih gradova… I danas nosim te sjajne utiske iz djetinjstva.     

RG: Ko su članovi društva Jedinstvo?

Naše društvo je jedino u Srbiji čiji su članovi podjednako i Srbi i Rusi, potomci Rusa koji žive u Srbiji, a takođe i Rusi koji su na službi u Srbiji.

Od poznatih svakako treba pomenuti: oca Vitalija Tarasjeva, predstavnika ruske Patrijaršije u Beogradu, oca Vladimira Zamahajeva, Sergeja Dubrovina, umjetnicu Tatjanu Belotelovu, Aniku Skovran, akademika dr Smilju Avramov, Tanju Olujić, Vladimira Kutirina, Valentinu Kutirinu, Vladimira Kirčenka, Živana i Milku Saramandić, profesora Rackova, profesora Savu Živanova, Nadu Momirović iz modne kuće „Mona“ i mnoge druge.  Svi oni su veliki stvaraoci. Članovi društva su profesionalni prevodioci, novinari, dopisnici Prvog kanala ruske državne televizije. Član našeg društva je Đorđe Marjanović, poznat u Srbiji i Rusiji kao legenda šansone.

Nedavno se u društvo učlanio Aleksandar Sergejevič Plevok, unuk čuvenog ruskog slikara Vereščagina, počasni član Sankt-Peterburške Akademije umjetnosti, koji se bavi zaostavštinom slavnog djede. Počasnu pristupnicu za naše Društvo dobio je i Vladimir Putin.

RG: Recite nam nešto o funkcijama i zadacima Jedinstva.

Društvo Srpsko-Ruskog Jedinstva organizuje brojne manifestacije, od kojih su mnoge tradicionalne, kao naprimjer „Božićni dan“ 6. januara u Ruskom Domu, „Oktobarski salon slikara“ u čast ruskih oslobodilaca Beograda. Iako se naše Društvo ne bavi dnevnom politikom, naši članovi su svjesni ljudi koji u svim domenima života nastoje da očuvaju tradicije jedinstva.

Smatram da nam je potrebno prijateljstvo sa Francuzima, Englezima, Njemcima i drugim narodima, ali sa ruskim narodom – nama je potrebno jedinstvo. Zato sam prihvatila ovu dužnost u obnovljenom Društvu Srpsko-Ruskog jedinstva.